405 papers
Hoewel mesenchymale glioblastoomcellen sneller migreren dan proneurale cellen, leiden ze tot een langere overleving dankzij een beschermende immuunrespons die de snelle verspreiding compenseert, wat de klinische overlevingsverschillen tussen de subtypes verklaart.
De studie toont aan dat SRRM1 een alternatieve splicing-regulerend programma coördineert dat de expressie van oncogene eiwitisoformen, zoals bij NUMB, bevordert en zo de maligniteit van kankercellen ondersteunt, wat SRRM1 een veelbelovend therapeutisch doelwit maakt.
Dit onderzoek toont aan dat langdurige blootstelling aan PARP-remmers bij eierkanker metabolische plasticiteit induceert, waardoor resistente cellen overschakelen van glutamine- naar glucoseafhankelijkheid, wat een nieuwe therapeutische zwakke plek biedt die via een wiskundig model kan worden benut.
Dit onderzoek toont aan dat ongerichte long-read transcriptoomsequencing, gecombineerd met functionele validatie in Drosophila, nieuwe en oncogene genfusies in gliomen kan identificeren die door standaard korte-read panelen worden gemist.
Dit onderzoek toont aan dat in Drosophila de door het RasG12V-oncogeen geïnduceerde senescentie van epitheelcellen via de cytokine Upd1 systemisch metabool syndroom veroorzaakt, wat een causaal verband legt tussen precancereuze senescentie en metabole stoornissen.
Deze studie beschrijft het ontwerp, de radiosynthese en de in vitro-evaluatie van [123I]Italia, een potent PARP1-remmer die is gelabeld met Auger-elektronen-emitterend jood-123 en die zich als een veelbelovende theranostische kandidaat voor gerichte radionuclide-therapie van kanker heeft bewezen door specifieke opname in en toxiciteit voor PARP-exprimerende tumorcellen.
De studie toont aan dat ATM in kleincellig longkanker niet alleen de genoomstabiliteit bewaakt, maar ook als een therapeutisch doelwit fungeert door de AKT-mTORC1-4EBP1-ATF4-MYC-as te reguleren, waarbij remming van ATM leidt tot oxidatieve stress en ferroptose.
SubNetDL is een interpreteerbaar deep learning-model dat subclonale mutatieprofielen en eiwit-interactienetwerken integreert om de respons op kankertherapieën nauwkeurig te voorspellen en nieuwe biomarkers te identificeren.
Dit onderzoek combineert een ruimtelijk agent-based model met interpreteerbare machine learning om aan te tonen dat combinatietherapie, die zowel HER2-positieve als HER2-negatieve cellen in heterogene borstkankersystemen aanvalt, effectiever is dan monotherapie door fenotypische plasticiteit en ruimtelijke herorganisatie te doorbreken.
Dit onderzoek toont aan dat de eiwitfosfatase-activiteit van PTEN, naast de bekende lipidefosfatase-activiteit, essentieel is voor normale embryonale ontwikkeling en tumoronderdrukking bij muizen.
Deze studie toont aan dat het initiatiefactor-eIF4G2 de progressie van pancreaskanker remt door de selectieve translatie van tumorsuppressoren te reguleren, waardoor het epiteliale identiteit behoudt en metastase voorkomt.
Onderzoek toont aan dat POLQ-gedreven MMEJ-reparatiewonden (MDF) bij homologe recombinatie-deficiënte pancreaskanker leiden tot een verhoogde neo-antigeenproductie en een gunstige herstructurering van het immuunsysteem, wat resulteert in een betere klinische uitkomst en nieuwe kansen voor immunotherapie.
Deze studie presenteert een wiskundig model van een minimaal genregulatienetwerk dat de dynamiek van celtoestanden in melanoom beschrijft en laat zien hoe sterke intercellulaire communicatie leidt tot reistende golven van genexpressie die bepalen welk celkenmerk dominant wordt.
Deze studie toont aan dat T-ALL terugkeer ontstaat uit een geselecteerde, voorbestaande celsubpopulatie met een specifieke metabole en transcriptomische staat die de inactivatie van TP53 en de ontwikkeling van resistentie faciliteert.
Dit onderzoek toont aan dat het ontbreken van het circadiaanse gen Per1 de vorming van darmpoliepen bij ApcMin/+ muizen verergert door de eiwitniveaus van β-catenine te verhogen via niet-transcriptionele mechanismen, wat wijst op een tumoronderdrukkende rol van Per1 bij colorectale tumorigenese.
Dit onderzoek toont aan dat triciribine een veelzijdige antimetabolische activiteit heeft bij acute lymfatische leukemie, waarbij de gevoeligheid voor het medicijn wordt bepaald door het enzym ADK, wat ADK-niveaus een veelbelovende biomarker maakt voor gepersonaliseerde behandelingen.
Dit onderzoek toont aan dat ADAR1 de gevoeligheid van triple-negatieve borstkanker voor ferroptose reguleert door de lipidensamenstelling te beïnvloeden via MDM2, wat een nieuwe therapeutische strategie suggereert waarbij het combineren van ADAR1-verlies met het bestaande medicijn cobimetinib de tumorcellen kan doden.
Deze studie toont aan dat de CK2-remmer CX-4945 de EWS-FLI1-ontwikkelingsproteïne afbreekt, de groei van metastaserend Ewing-sarcoom remt en de overleving verbetert in muismodellen, wat een onderbouwing biedt voor klinische testen in combinatie met chemotherapie.
Onderzoek toont aan dat agressieve neuroblastomen vaak pas na de eerste levensjaar ontstaan en daarom niet door zuigelingenscreening worden opgespoord, terwijl de meer goedaardige vormen al in de baarmoeder of tijdens het eerste levensjaar beginnen te groeien.
Dit onderzoek integreerde whole-genome en transcriptoomsequencing van 169 galwegkankertumoren om twee nieuwe, moleculair onderscheidende consensuskankersubtypes te identificeren die beter de biologische diversiteit en oorsprong van de ziekte weerspiegelen dan de traditionele anatomische classificatie.